Geplaatst op Geef een reactie

Rosse Waaierstaart en Marmereend

Rosse Waaierstaart Maasvlakte 2016

De Rosse Waaierstaart en Marmereend

Dat waren twee soorten die we heel graag wel eens in het wild wilden zien, en die al een aantal dagen gemeld waren. De Rosse Waaierstaart en Marmereend waren wel behoorlijk ver weg voor ons, dus moesten ze wachten tot het weekend. Gelukkig deden ze dat ook! Wij dus op zaterdagochtend eerst richting de Maasvlakte bij Rotterdam.

Rosse Waaierstaart

Drie uur later konden we aansluiten in de rij geparkeerde auto’s (stuk of tien) en was het al snel duidelijk waar de Rosse Waaierstaart (Cercotrichas galactotes) moest zitten. Verstopt in het gras naast de gele bloemetjes in dit geval, dus dat werd geduldig wachten totdat het beestje tevoorschijn zou komen. Er stond een heel hoog hek voor, met prikkeldraad er boven op, dus stond iedereen op gepaste afstand te wachten.

Rosse Waaierstaart
Rosse Waaierstaart

Plotseling vloog hij op, botste tegen de naastgelegen betonrand, en vloog toen op het hek. Tijdens de vlucht waren de zwarte en witte delen van de staart even goed te zien. Hij bleef daar maar heel even zitten. Net lang genoeg om het dier op de foto te zetten. Er werd door de aanwezige vogelaars flink op los geklikt! Daarna vloog hij weer naar de grond, maar ook daar bleef hij maar heel kort zitten. Hij vloog terug over het hek naar de naastgelegen bult en ging daar op zijn gemak foerageren. Hier was mooi te zien dat hij regelmatig zijn staart over zijn rug vouwde en deze weer terug bewoog. Ook spreidde hij zo nu en dan zijn vleugels tijden het zoeken van insecten. Typisch gedrag voor een Rosse waaierstaart, wat op het onderstaande filmpje te zien is.

https://www.youtube.com/watch?v=CWYeYSyBI80

Door de mooie bruine rug wisten we bovendien dat het om de ondersoort Westelijke Rosse Waaierstaart ging. Maar terwijl we naar het vogeltje stonden te kijken vingen we op dat het dier niet fit leek te zijn. Hij ging inderdaad op een gegeven moment stil staan, met de ogen dicht. We hebben nog een tijd naar het dier gekeken, maar hij vertoonde verder geen activiteit meer, dus zijn we op weg gegaan naar onze volgende wenssoort, de Marmereend. Een dag later werd het dier niet meer waargenomen, en was men bang dat het beestje de nacht niet heeft gehaald. Ook later in de week is het dier niet meer gemeld…

Marmereend

De Marmereend (Marmaronetta angustirostris) zat vlakbij Tilburg,

Marmereend
Marmereend

bij een meertje vlakbij de vuilstort. Geen enkele eend verder te bekennen, alleen een paar runderen en wat witte kwikstaarten. Dat scheelde een hoop zoekwerk (het zou niet de eerste bijzondere eend zijn die tussen duizenden anderen gevonden moest worden), en ook daar waren al meer vogelaars aanwezig. Hij zat rustig bij een pol pitrus, en liet zich mooi door de telescoop zien. Opvallend waren de lichte vlekken in het verder bruine verenkleed. Toen er een koppel nijlganzen dichtbij over kwam vliegen vloog hij verstoord het water in. Na een poosje ging hij toch weer aan land, en ging hij zijn verenkleed poetsen. Ondertussen hadden we mooi kunnen zien dat deze eend geen ring om de poten had en dat zijn vleugels niet gekortwiekt waren. Dat zou dus pleiten voor een wild exemplaar, wat erg bijzonder zou zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=sd9P25Z5ObA

Na het poetsritueel was het weer tijd om te rusten, en voor ons om weer richting Groningen te rijden. Wat een afstand voor twee vogels! De kans is echter zeer klein dat ze in het Noorden van het land langs komen, dus als we niet waren gegaan, dan hadden we ze misschien nooit van ons leven in Nederland gezien.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.